چند روز است در هر محفل و مجلس سخن از حق و باطل است . سخن از قانون و قانون گریزی است. سخن از بوق و سکوت است. سخن از رقص و بانگ الله اکبر است. آنقدر ذهنم را سوال گرفته که واقعا در بهت عظیمی فرو رفته ام. هر دو طرف (به قول معمار نوین اقتصاد ایران : سه طرف) خود را قانون مدار و حق دانسته و از حامیان خود نیز انتظار دارند تا مانند آنها رفتار کنند. هر دو طرف (سه طرف) صحبت های رهبر انقلاب را فصل الخطاب این آشوب ها می دانند ولی باز هم بیانیه میدهند . اول از رهبر تشکر میکنند و بعد سخنان محقان خود را تکرار میکنند.
هر دو طرف (سه طرف) به خاطر خونهای ریخته شده ناراحت شده و بیام تسلیت مخابره میکنند. و حال اینکه به جمع شهدا نیز اسامی درست یا غلط اضافه میکنند خود بحثی است طولانی و....
نظر به آنکه یک طرف هاله ای از نور میبیند و طرف دوم شال و رایت اهل بیت را خود با دستان خود بدوش می اندازد و معنویت را در سبز بوشی هر کسی می انگارد. طرف دیگر (همان طرف سوم ) معرکه انتخابات را با معرکه کارزار اشتباه گرفته و فرمان جهاد میدهد آن هم بارمزی که ... شهدا و اولیا با آن کارها کردند که خود جناب معمار از ما آگاهتر هستند به تمامی اوصافش...
دیگر جای گلگی یا چانه زنی نیست . . . مردم آگاهانه یا نا خردانه . با تقلب یا بی تقلب به فردی رای دادند که لااقل از جنس خود دانسته و حامی مستضعفین میدانستند.
نمیدانم درست یا غلط باید به خواست عموم مردم (که محک آن انتخابات است چه با تقلب چه بی تقلب = قانون ) تن داد و امیدوار بود که واقعا به قشر مستضعف و روستایی جامعه بیش از گذشته رسیدگی شود . ان شا الله
نظرات ()
