کافه مترسک

چند خطی که نوشتیم و نخواندی این است

مرگ فرهاد که رسوا شدن شیرین است

کوه را کندن و بر دوش نهادن یعنی

غم چشمان تو بر دوش زمین سنگین است

تیشه و سنگ و سر و شیشه ی عمری که شکست

سفره عشق ز خون دل ما رنگین است ....

پ.ن: بغض چندین ساله ی ما باز شد 

    یا علی گفتیم و عشق آغاز شد